Станіслаў Бараньчак — адзін з галоўных паэтаў «Новай хвалі», дысідэнт, літаратуразнаўца і перакладчык. Як кажа перакладчыца паэта Ліза Херэш: "Мова Бараньчака, часам гнуткая, часам адназначная і строгая, тут не з’яўляецца інструментам. Яна — аб’ект вывучэння і ўважлівага разгляду. Бараньчак не давярае словам, але яшчэ менш ён давярае сацыяльным і палітычным сітуацыям, якія сціраюць сэнс слоў". Гэтыя словы Гэтыя словы з трыбун і гасцёўняў, гэтыя, ушытыя тоўстай ніткай голасу ў блакітны мех для гарнітура, і гэныя, распранутыя дагала з ціку перад асабістай знявагай вобшуку; гэтыя, вывучаныя ад занадта частага паўтарэння, і гэныя, што з цяжкасцю прыпамінаюцца на занадта рэдкіх спатканнях; гэтыя словы, якія лёгка працэджваюцца скрозь фільтр мікрафона, і гэныя, якiя мусяць прабіцца праз краты, са значна большай цяжкасцю; гэтыя, што прамаўляюцца з нахабнай бессаромнасцю, і гэныя, што замоўчваюцца з сарамлівага страху перад вухам вартаўніка; гэтыя, што кажуць проста ў сухое вакно камеры, і гэныя, якія кажу, апускаючы вочы, бо цяжка зносіць жаночыя слёзы: гэтыя словы, якія перарываюцца на паседжаннях, бурнымі, працяглымі авацыямі, i гэныя, што перапыняюцца ў залях для спатканняў умяшаннем пільнага гадзінніка; гэтыя словы, гэтыя словы зноў занадта доўгіх і занадта кароткіх размоў яны — я ведаю, што гэта дзіўна, — словы адной і той жа мовы.