Muallif ota-onani tanlash imkoniyati bo‘lsa, hech ikkilanmasdan yana aynan ularni tanlar edi. Sababi bor edi — yaxshi tarbiya. Uni odam qilgan narsa na boylik, na qulay hayot, na ortiqcha erkalash edi. Uni ichdan ushlab turgan, yo‘ldan chiqarmay kelayotgan kuch — ota-onadan o‘tgan tarbiya edi. U o‘zini ideal farzand deb hisoblamas edi. Xatolari bo‘lgan, kamchiliklari bo‘lgan. Lekin u ichkilik ichmadi, chekmadi, iloji boricha haromdan yiroqda yashadi. Bu tanlovlar tasodif emas edi — bu bolalikdan singdirilgan qadriyatlarning mevasi edi Shu fikrlar uni bitta savolga olib keldi. Savol oddiy ko‘ringani bilan, ichida juda katta mas’uliyat bor edi. U bu savolni onasiga berdi: — Agar yana qayta tug‘ilish imkoni bo‘lib, farzand tanlash huquqi berilsa, meni yana farzand qilib dunyoga keltirarmidingiz? Bu savol shunchaki qiziqish uchun so‘ralmadi. Chunki muallif bilar edi: hozircha u faqat shirin so‘zlar davrida yashayapti. Ammo hayot doim shirin bo‘lavermaydi. Axir daraxt ham meva bermasa, kesiladi-ku. Inson ham bir kun kelib qilgan amali bilan baholanadi. Ona bu savoldan hayron bo‘ldi. Biroz sukut saqladi. Chunki bu savol oddiy savol emas edi — bu qalbdan chiqqan, ichki hisob-kitob talab qiladigan savol edi. O‘sha qisqa sukunatda muallif uchun butun bir umr sig‘ib ketgandek bo‘ldi. Va nihoyat, javob keldi: — Ha. Shu bitta so‘z muallifni chin dildan xursand qildi. Lekin u bir narsani o‘yladi: agar u meva bermagan daraxt bo‘lganida-chi?.. Shu yerda savol sizga: Agar sizga ham yana qayta tug‘ilish va ota-onangizni tanlash imkoniyati berilsa — yana aynan ularni tanlarmidingiz? Yoki sizni ham meva bermagan daraxtdek kesishgan bo‘larmidi?..