априори

Бұл өмірде біз бәріміз сөзсіз сол көп айтылатын «реніш» пен «үмітсіздік» сезімін бастан өткереміз. Бұл — осы дүниенің табиғаты, ол кемшіліксіз емес, дәл сол сияқты оның ішіндегі адамдар да мінсіз емес. Бірақ біз, мұсылмандар, «Адамдардан көңілім қалды» деген оймен өмір сүрмеуіміз керек. Себебі біз жаратылыстарға байланысты үміт артпауымыз қажет. Адамдарды шынайы қабылдап, оларды идеалға айналдырмауымыз керек. Олар — Алла жаратқандай: қарапайым, көбіне сенімсіз, өз кемшіліктері мен артықшылықтары...

мен жоғалтқандардың ішінде, өзімді ең қатты сағындым.

Кейде біз өзіміз естігіміз келген сөзбен адамдарды жұбатамыз.

«Әркім ауырсынуды әртүрлі сезінеді және әртүрлі білдіреді»

Айтылмаған сөздер мен сезімдерге тіл бітсе, шіркін біз басқамызғой.

https://youtu.be/pZn50Ao2P4M?si=W76vZNYj6DQ5cy1n

рамазанның жүрегімізге қажет кезде келетіні әдемі.

Бұл уайым мен мазасыздықтардан қашан құтыларым неғайбыл, бірақ қарымтасына ештеңе бұйырмаса онда тағдырға шынымен ренжитін шығармын....

бірақ біз әрқашан ең жақсы көретін адамдарды ренжітеміз.

адам ештеңесіз келеді, және өмір бойы бір нәрсе іздейді, содан кейін ештеңесіз кетеді, содан кейін бәрі туралы сұралады ...