Бұл өмірде біз бәріміз сөзсіз сол көп айтылатын «реніш» пен «үмітсіздік» сезімін бастан өткереміз. Бұл — осы дүниенің табиғаты, ол кемшіліксіз емес, дәл сол сияқты оның ішіндегі адамдар да мінсіз емес. Бірақ біз, мұсылмандар, «Адамдардан көңілім қалды» деген оймен өмір сүрмеуіміз керек. Себебі біз жаратылыстарға байланысты үміт артпауымыз қажет. Адамдарды шынайы қабылдап, оларды идеалға айналдырмауымыз керек. Олар — Алла жаратқандай: қарапайым, көбіне сенімсіз, өз кемшіліктері мен артықшылықтары бар пенделер. Егер адам жүрегін басқа адамдармен байланыстырса, кім болса да, ол міндетті түрде сатқындыққа ұшырайды және көңілі қалады. Сондықтан жүрегіңізді мықтап Алламен байланыстырыңыз, Оған толықтай тәуекел етіңіз. Сонда жүрегіңізге ештеңе бұза алмайтын шынайы тыныштық орнайды.