Meni professor deyishdi Magistraturani bitirayotgan paytimda uydagilar “birato’la PhD ham o’qib kel” deyishgan edi. Lekin u paytda PhD menga nega kerak ekanligini aqlimga sig’dira olmagan edim. Oradan vaqt o’tib, 2015-yilda Inha universitetida ishlashni boshladim. Bu yerda o’qituvchilarga bo’lgan hurmat-e’tiborni ko’rib menda ham PhD o’qish va dars berish ishtiyoqi uyg’ondi. Lekin bu qarorni o’ylab, amalga oshirish oson bo’lmadi. Keyinchalik buning sababini ham anglaganday bo’ldim. AQSHda “birinchi avlod talabasi” (first generation student) degan ibora bor. Ya’ni ajdodingizda sizgacha hali hech kim oliy ma’lumot olmagan bo’ladi. Menikilar esa PhDgacha borishmagan. Shuningdek universitetda ishlashmagan. Atrofimdagi 25-30 yoshda PhD olganlarga nazar solsam, ko’pchiligini otalari yo professor yo rektor bo’lgan ekan. Ya’ni yoshlikdan ular uchun ilm-fanda karyera qilish odatiy (qilish kerak bo’lgan) ishday ong ostida o’rnashgan. Shuningdek, otaday yaxshi ustoz yo’q, networking degan faktorlar ham bordir. Menga esa shu orzuimga erishish uchun deyarli 10 yil kerak bo’ldi. Bu semestrda menga 2 ta masofaviy fanni berishdi. Shanba kuni ilk ma’ruzalarni yozib tizimga joyladim. Bugun yo’lakda 2 ta rus talaba menga qarab “hi professor” degandi, bir zumga o’chib qoldim, oldimda biror o’qituvchi yo’qmi kimga aytyapti deb 😅 Keyin o’zimga keldim. Allohga shukur.