یادته؟

خوشحال از اینکه تو بیشترین تحریم‌های سالیم.

آدمی را دو گونه لذت است: یکی لذت تن، که همچون نسیمی گذراست و با هر وزش، عطش تازه‌ای می‌آورد. دیگری لذت روح، که چون نسیم بهاری، جان را زنده می‌کند و آرامش ماندگار می‌بخشد.

خدایا ‏نیاز دارم جوری درستش کنی که هیچ‌جوره باورم نشه. فردا بله رو بگیرم

قهوه سی تومنی خوردم

الانو نبینید

🫠

با اینکه آدم درون‌گرایی‌ام و معمولاً خیلی سخت با آدم‌ها ارتباط می‌گیرم، اما یه تناقض عجیب توی من هست. وقتی دختری توجهم رو جلب می‌کنه، انگار همه‌ی اون دیوارهایی که دور خودم کشیدم یه‌هو فرو می‌ریزه. خیلی زود وابسته می‌شم، زودتر از چیزی که خودم انتظارشو دارم. از همون اول، حضورش توی ذهنم پررنگ می‌شه، نه فقط به‌عنوان یه علاقه ساده، بلکه به‌عنوان یه فکر دائمی. کم‌کم همه‌چیزش برام مهم می‌شه؛ اینکه صبح چطور بیدار می‌شه، چی می‌خوره، کجا می‌ره، با کی حرف می‌زنه، شب چه ساعتی می‌خوابه. ذهنم بی‌وقفه سناریو م...

‏متوسط بودن، نفرینه. ‏اونقدری میفهمی که درد بکشی، اونقدری باهوش نیستی که حلش کنی. ‏اونقدری داری که از گرسنگی نمیری، اونقدری نداری که زندگی کنی. ‏اونقدری زشت نیستی که بیخیال بشی، اونقدری خوشگل نیستی که امید/اعتماد به نفس داشته باشی. ‏انگار داری تو یه خونه کامل اما کاغذی زندگی میکنی.