Узган гасырның алтмышынчы еллары иде. Бу хәл булган елда 1 апрель якшәмбегә туры килде. Кара көнгә дип җыйган шактый акчабыз бар иде. Шул акчаларны алдым да үземә сапожки, хатынга бүрек юнәтергә дип, Казанның Сорочи базарына киттем. Барып җиттем. Базар гөж килә. Берничә рәтне әйләнеп чыккач, ниһаять, эзләгәнемне таптым. Нәкъ мин хыялымда йөрткән затлы итек! “Ал мине!” дигән кебек, “елмаеп-көлеп” ята. Сатучысы да ягымлы, мөлаем ханым үтереп мактый тауарын: “Бәхетегез бар икән, соңгы пар калган иде, алыгыз, ал, үкенмәссез”, - ди. Бәясе дә шалкан бәясе генә икән. Ярар, күндерде бу мине, алырга булдым. Тулырак: https://shahrikazan.ru/news/torlese/bazarda-akcamny-urladylar-dip-kaittym-lakin-xikmat-baskada-bulgan