🖋29 сакавіка 2011 года не стала беларускага паэта і ўраджэнец Брэстчыны — Ігар Лагвіновіч. Нарадзіўся 16 студзеня 1940 года на хутары Запрапасць, за некалькі кіламетраў ад Малькавіч (сёння 🐧 Ганцавіцкі раён Брэсцкай вобласці). Ён паходзіў з сялянскай сям’і. У 17 гадоў паехаў на Данбас, дзе звязаў сваё жыццё з шахцёрскай працай. У 1959 годзе скончыў горнапрамысловае вучылішча ў Новым Данбасе, пазней — школу рабочай моладзі ў Тарэзе, а ў 1982 годзе атрымаў адукацыю ў Данецкім абласным універсітэце рабселькораў. Увесь гэты час працаваў шахцёрам. Пасля службы ў Савецкай Арміі працягваў працу ў шахце, але ў 37 гадоў з-за прафесійнага захворвання быў пераведзены слесарам на абагачальную фабрыку «Данецкая». У 1990 годзе выйшаў на пенсію, а ўжо ў 1991-м вярнуўся ў Беларусь. Спачатку жыў у Паставах, а з 1992 года — у Баранавічах. Першы верш Іван Лагвіновіч напісаў яшчэ ў трэцім класе. Дэбютаваў у друку ў 1960 годзе ў газеце «Чырвоная змена». Падчас жыцця ва Украіне пісаў па-беларуску і па-руску, а пасля вяртання на радзіму — выключна на беларускай мове. Ён з’яўляецца аўтарам паэтычных кніг «Разлукі выраёвыя», «Піліпаўка», «Ляда юдолі», «Далёкае і блізкае», «Палыновыя кветкі». Напрыканцы жыцця рыхтаваў зборнік «Апошні забой», які быў выдадзены ўжо пасмяротна. Яго творы друкаваліся ў калектыўных зборніках і альманахах ва Украіне і Беларусі, а таксама ў літаратурных газетах і часопісах. Вершы Лагвіновіча ўвайшлі ў шэраг значных беларускіх анталогій і літаратурных выданняў, у тым ліку «Агледзіны», «Дзядзінец», «Святліца», «Краса і сіла». У 2003 годзе ён стаў членам Саюза беларускіх пісьменнікаў. У 2008 годзе Іван Лагвіновіч быў узнагароджаны абласной літаратурнай прэміяй імя Уладзіміра Калесніка за кнігу «Палыновыя кветкі». Пахаваны ў Малькавічах — недалёка ад месца, дзе пачалося яго жыццё. Украіне Прабач, а дакладней, даруй, Украіна: я быў толькі госцем удзячным тваім. Не стаў і за трыццаць гадоў родным сынам,- мне Бог не дазволіў душу раздваіць. Шаўчэнка, Руданскі, Васыль Сыманенка - сыны плоць ад плоці і кроў ад крыві - цябе называлі наўздых «наша нэнька». Я права такога не меў, дрыгавіч. Плыве да вытокаў Дняпра мая лодка, сваё ўсё з сабой на Радзіму бяру. Была ты гасціннаю, добраю цёткай: сястра табе - маці мая Беларусь!